Waarom noem je dat geen vakbonden, denken jullie misschien bij het lezen van deze titel?

Wel, omdat het woord vakbond niet alleen een woord is uit de 20e eeuw maar ook omdat het stilaan zeer beladen is. Lees er de recente berichten op Twitter en Facebook maar op na. Ook de lezersreacties in de dagbladen zijn zeer scherp. Heel veel mondige mensen, zeker ook jongeren, gaven in niet mis te verstane termen weer niet gediend te zijn met de staking in december waarbij de vakbond werd voorgesteld als een bastion dat vooral oudere werknemers verder wil laten genieten van verworven privileges en de jongeren laat opdraaien voor problemen die door dezelfden in het verleden gecreëerd zijn. Ik stel vast dat de antwoorden van de vakbonden hierop voornamelijk via klassieke media zoals radio, televisie en kranten kwamen en dat was qua reactiesnelheid veel te traag. Een opleiding in sociale media dringt zich op, maar meer nog heeft een werknemersorganisatie nood aan een nieuwe naam en tegelijk ook een degelijke branding zoals de meeste steden een hele tijd terug ook hebben beseft. Best nemen ze hiervoor iemand met ervaring onder de arm.

Die zal hen wellicht meteen uitdagen waarvoor ze eigenlijk willen staan. Zonder dat je dat weet, kan je natuurlijk ook geen nieuwe naam bedenken en een communicatiecampagne opstarten. Net daar wringt het schoentje. Een moderne visie is (nog) niet beschikbaar. De vakbonden zoals ze nu bestaan, zitten nog te veel te kijken naar het verleden en proberen met man en macht hun inmiddels onhoudbare positie te behouden. Ze zien in West-Europa meer en meer bedrijven op de fles gaan waarbij ze voornamelijk zorgen dat deze mensen op een degelijke manier vergoed worden en begeleid worden naar een nieuwe job. Dat is heel goed. Maar ze kijken ook heel erg hoe ze hun verworven rechten, die stilaan niet meer realistisch zijn, met hand en tand kunnen verdedigen, desgevallend met stakingen, hun enige drukkingsmiddel voorlopig.

We hebben werknemersorganisaties nodig die op een positieve manier vooruit denken en meehelpen om creativiteit en innovatie te stimuleren om zo de welvaart in de toekomst te verzekeren samen met de bedrijven waarin ze opereren. Om dit te realiseren is er vers bloed nodig. Visionairs en mensen die de vaardigheden hebben om hierin mee te denken en ook te doen. De wijze waarop een vakbond momenteel is opgezet, is niet uitnodigend voor jonge, dynamische en positieve mensen. Weinigen hebben zin om dergelijke vernieuwing mee te helpen trekken als ze zich eerst jaren door een vagevuur van verouderde regels en vergaderingen dienen te worstelen. Wellicht is een echte leider met een nieuwe, frisse visie en met het mandaat om grondig te mogen hervormen noodzakelijk. Welke bedrijfsleider met sporen voelt zich geroepen om dit avontuur aan te gaan?

Een andere hulplijn ligt misschien in de bedrijven zelf. Stel dat dynamische medewerkers met een gedegen kijk op innovatie zich op een onafhankelijke lijst kandidaat zouden stellen voor de sociale verkiezingen? Ik zie ze veel stemmen halen, hoor. Het is naïef om te denken dat deze zich ook nationaal kunnen verenigen maar op lokaal vlak kunnen ze samen met de werkgevers heel mooi werk verrichten door samen te denken over de toekomst van de organisatie.

Dit zou een sterk signaal zijn naar de vakbonden. Vernieuwing is dringend nodig, anders wacht hen de hel en komen ze in dezelfde hoek terecht waar de kerk nu al zit. Steeds minder aanhangers die willen luisteren naar een boodschap die niet mee is met de tijd.

Dirk De Boe – Creativity and Innovation addict